Κάντε μας Like στο Facebook

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

ΑΥΤΙΣΜΟΣ: Η Ελπίδα δεν χάνεται!

Πως θα χαρακτηρίζατε τον αυτισμό; Φυσιολογικό ή Διαταραχή; Η επιστήμη  σήμερα αμφισβητεί  πολύ τα λεγόμενα των αυτιστικών. Επιπλέον, οι επιστήμονες δεν βλέπουν την αληθινή εικόνα του αυτισμού που είναι μπροστά τους.
Η ελπίδα για τους επιστήμονες που αναπτύσσουν θεραπείες για τον αυτισμό έχει χαθεί διότι αυτές οι θεραπείες καταστρέφουν τους αυτιστικούς σε μεγάλο βαθμό. Όλα όσα λένε οι επιστήμονες είναι απλά μύθοι για παράδειγμα ότι το αυτιστικό παιδί δεν θα μπορεί να δένει τα κορδόνια, να μιλήσει, να φάει μόνο του κλπ. Όλα αυτά τα λένε για να χάσουν την ελπίδα οι γονείς. Τα λένε για να μπορούν εκμεταλλευτούν τους γονείς και να καταστρέψουν το αυτιστικό παιδί ενώ ξέρουν ότι υπάρχει ελπίδα να βελτιωθεί και ότι ο αυτισμός είναι φυσιολογικός.

         Στην αρχή πολλοί γονείς βλέπουν ότι το αυτιστικό παιδί τους δεν μιλάει, αδιαφορεί, δεν περπατάει κλπ. Όλα αυτά είναι μια φάση. Σκέφτονται ότι δεν θα βελτιωθεί, ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Το αυτιστικό παιδί δεν θέλει πίεση, θέλει χρόνο, υπομονή, πίστη και σεβασμό. Θέλει να καταλάβεις ποιες είναι οι ανάγκες του και με βάση αυτές να πράξεις σωστά. Επίσης, πολλοί γονείς πράττουν σωστά που δεν αναφέρουν σε εκπαιδευτικούς που δεν έχουν τις σωστές γνώσεις πάνω στον αυτισμό ότι το παιδί τους είναι αυτιστικό. Η ημιμάθεια των εκπαιδευτικών πάνω στον αυτισμό μπορεί να καταστρέψει το ίδιο το αυτιστικό παιδί.

           Αν το αυτιστικό παιδί το αποδεχτείς, το σέβεσαι και το αγαπάς είτε είσαι γονέας είτε είσαι εκπαιδευτικός τότε θα δεις ότι θα βελτιωθεί. Όλα είναι θέμα χρόνου για να βελτιωθεί το αυτιστικό παιδί. Το να κατατάσσουμε τον αυτισμό σε ήπιο-μέτριο-σοβαρό δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Το να αφήνουμε όμως το αυτιστικό παιδί να μας δείξει τι είναι ο αυτισμός και με βάση αυτά να το βοηθήσουμε έχει περισσότερο αποτέλεσμα.

            Το πως θα βελτιωθεί το αυτιστικό παιδί εξαρτάται και από τις στάσεις και αντιλήψεις για τον αυτισμό που επικρατούν στο οικογενειακό, σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον. Είτε είμαστε γονείς είτε είμαστε εκπαιδευτικοί αυτό που χρειάζεται είναι να πιστέψουμε ότι το αυτιστικό παιδί θα τα καταφέρει γιατί αυτό χρειάζεται το αυτιστικό παιδί. Ο αυτισμός είναι φυσιολογικός η ελπίδα δεν χάνεται! Η ελπίδα είναι μπροστά μας και αργά ή γρήγορα θα φανεί ότι ο αυτισμός είναι φυσιολογικός. Δεν χρειάζονται θεραπείες με φάρμακα, βιταμίνες και βλαστοκύτταρα.

             Ο αυτισμός δεν θεραπεύεται. Πρέπει όλοι να το καταλάβουμε αυτό. Ο αυτισμός είναι τρόπος ύπαρξης. Αποδεχτείτε, πιστέψτε, αγαπήστε, κατανοήστε και δώστε χρόνο στο αυτιστικό παιδί σας. Να προσαρμόζεστε στις ανάγκες του και όχι να προσαρμόζεται εκείνο στις ανάγκες σας. Οι απαντήσεις για το τι είναι αυτισμός είναι μπροστά σας (το παιδί σας).  Επίσης, πρέπει να εξαλείψουμε τον ρατσισμό και τον εκφοβισμό στα σχολεία. Πρέπει να συμβάλλουμε στην σωστή ενημέρωση του αυτισμού μέσα από τους αυτιστικούς. Η ελπίδα δεν χάνεται και αυτό φαίνεται σε μια μαρτυρία  μιας μητέρας ενός αυτιστικού παιδιού με την οποία συνομιλώ τακτικά. Τα στοιχεία της παραμένουν ανώνυμα.

    «Καλημέρα Κώστα. Καιρό έχουμε να τα πούμε. Έχω πολύ φορτωμένο πρόγραμμα για αυτό δεν προλαβαίνω να σου στείλω. Ας ξεκινήσουμε με τα νέα μας!! Τον γιό μου που έχει το άσπεργκερ , τον Γιάννη μου (ψευδώνυμο για λόγους προστασίας) φέτος  άλλαξε σχολείο, πάει προνήπιο τώρα σε ένα πολύ πιο όμορφο και μεγαλύτερο παιδικό σταθμό.  Είναι καλά, χαρούμενος και θέλει να πάει κάθε πρωί χαίρεται και ξυπνάει με χαρά!! Πόσο χαίρομαι που έκανα αυτή τη κίνηση. Φοβόμουν μήπως τον πειράξει που του αλλάζω περιβάλλον. Είχα πολλούς ενδοιασμούς. Τελικά έκανα πολύ καλά!! Οι δασκάλες εδώ είναι καταπληκτικές!

    Ο Γιάννης είναι ήρεμος!! Σήμερα θα ξεκινήσει και τη  λογοθεραπεία του. Πέρισυ έκανε λόγο και έργο. Για φέτος θα ξεκινήσει λόγο και θα το δω στην πορεία για την εργοθεραπεία διότι δεν ήταν πολύ ευχαριστημένος με αυτό πέρισυ. Στο κέντρο που πάμε είχε πολύ καλή λογοθεραπεύτρια αλλά η εργοθεραπεύτρια δεν έκανε κλικ ούτε στο παιδί ούτε σε εμάς. Θα το δω στην πορεία αυτό!! Ήθελα να πάει σχολείο πρώτα και τώρα να του ξεκινήσω λογοθεραπεία ώστε να μην τον φορτώσω πολύ. Μετά από κάνα μήνα ανάλογα του πως τα πάει ίσως κάνουμε κι έργο. Τον πήγα και κολυμβητήριο 2 φορές δοκιμαστικά. Θα πάμε και  Ταε κβο ντο δοκιμαστικά σήμερα ώστε να διαλέξει τι του αρέσει πιο πολύ να κάνει ο ίδιος!! Η συμπεριφορά του στο σταθμό είναι άριστη! Τα σχόλια των δασκάλων είναι όλα θετικά!!!

    Αυτό που με έκαιγε ήταν να μάθω αν απομονώνεται όπως πέρισυ ή αν κάνει βλακείες λόγω της υπερκινητικότητας του που τον διακατέχει!! Όχι η δασκάλα μου είπε ότι είναι τρομερά επικοινωνιακός, συνεργάσιμος, λειτουργικός και φρόνιμος. Πάντα είναι στην παρεούλα και σε όλες τις δραστηριότητες . Δεν φεύγει ποτέ από το σύνολο. Δεν ενοχλεί, είναι υπάκουος και τακτικός!! Λοιπόν δεν ξέρεις πόσο χάρηκα όταν μου τα είπε αυτά η δασκάλα. Πρώτη φορά ακούω τόσο καλά λόγια για το παιδί μου. Δεν έχω πει για το θέμα του. Περιμένω να μας καλέσουν που θα μας κάνουν την ενημέρωση ώστε να τις γνωρίσω καλύτερα και εγώ. Να δω και τότε τι θα μου επισημάνουν και αναλόγως θα πράξω. Πάντως φοβάμαι να πω Άσπεργκερ- Αυτισμός. Θα αναφέρω ότι τον πάμε για λογοθεραπεία μέχρι εκεί. Προς το παρόν και βλέπουμε! Φοβάμαι τον ρατσισμό. Έτσι την πάτησα πέρισυ. Είναι που οι  δασκάλες ήταν αρνητικές απέναντι του με το που τους το είπα έγιναν χειρότερες. Και όταν έφευγε δεν τον έφερναν στη παρεούλα. Μέσα τους πίστευαν «Άφησε τον είναι χαμένος χρόνος ο αυτιστικός ας φεύγει αφού το έχει τι να κάνουμε!» Για αυτό φέτος δεν θέλω να πω κάτι τέτοιο.

    Έχω μιλήσει και με άλλες μαμάδες και με συμβούλευσαν ακριβώς αυτό. Μόλις το μάθουν οι δάσκαλοι το απομονώνουν κι άλλο το παιδί!! Οπότε βλέποντας και κάνοντας!! Όμως ειλικρινά έχει αλλάξει το παιδί μου πολύ λες κι έγινε θαύμα. Είναι απόλυτα φυσιολογικός, πολύ καλός και χαμογελαστός!! Είναι που μου λέγανε οι προηγούμενες δασκάλες  «Του χρόνου καλό θα είναι να έχει παράλληλη στήριξη δεν τα καταφέρνει καθόλου μόνος του». Με πρήξανε με αυτό. Ποια παράλληλη στήριξη;! Εδώ τα κάνει όλα τέλεια. Και ποδήλατο έμαθε το καλοκαίρι και να προσέχει τους άλλους. Τα ρούχα του τα βγάζει και τα βάζει μόνος του, βοηθάει τον μικρό του αδερφό. Σε όλα τον έμαθε να κατουράει στο γιογιό, τον προσέχει πολύ, τρώει μόνος του, ανοίγει την πόρτα στο αμάξι, ρίχνει τα καθίσματα, κάθεται στο καρεκλάκι του και δένεται μόνος του. Τι άλλο να σου πω! Παίζει μπάλα, κλωτσάει, την  πιάνει σωστά όταν του την πετάμε ψηλά, μπαίνει στο Youtube μόνος του και διαλέγει βιντεάκια από το κινητό μου.

    Τι άλλο να σου πω! Ένα απόλυτα λειτουργικό παιδί 4 ετών! Μου λέει τι έκαναν στο σχολείο, μου διηγείται το παραμύθι που διάβασαν πρώτη φορά που κατάλαβα ότι όντως κάθεται στην παρεούλα γιατί εγώ δεν του τα έχω μάθει αυτά. Δεν ξέρεις πόσο ευτυχισμένη είμαι! Φαντάσου ακριβώς   1 χρόνο πριν δεν μίλαγε καν. Το πιστεύεις?? Εδώ μιλάμε για θαύμα! Ή ίσως (δεν ξέρω) για λάθος διάγνωση???? Εσύ θα μου πεις. Δεν κρύβομαι μην το σκεφτείς αυτό και λέω λάθος ήταν. Όχι το έχω αποδεχτεί πλήρως και παλεύω πάνω σε αυτό να βοηθήσω το παιδί μου. Ίσως να είναι αυτό??? Ότι δόθηκα εγώ τόσο κι έμαθα να τον βοηθώ ουσιαστικά κι έπιασε τόπο αυτό????

    Όλα γυρνάνε στο μυαλό μου!!! Η παιδίατρος μου είπε ότι αν δε το ήξερε από πέρισυ και τον έβλεπε τώρα δεν υπήρχε περίπτωση να μου πει να τον τρέξω. Με δική της προτροπή έγιναν όλα να σου πω και φέτος και η ίδια έμεινε με το στόμα ανοιχτό!! Τέλος πάντων πρέπει να φύγω θα τα ξαναπούμε. Ελπίζω να σε χαροποίησα!!! Και ότι νεότερο θα σου πω για να με συμβουλεύεις!!!!»